Eten

 

Mr Kellogs, een man bekommerd om gezondheid en slanke lijn vond de cornflakes uit. Zijn erfgoed voorziet ondertussen half Amerika elke ochtend opnieuw van een portie “cereales”. Het ontbijt zou volgens algemeen “common sense”,  de belangrijkste maaltijd van de dag moeten zijn maar deze wijsheid is niet aan de Amerikaan besteed. Voor hem is elke maaltijd belangrijk en dat zijn er meer dan drie.


Nu heeft iedereen een relatie met voedsel, maar we zijn in Amerika en dus vertaalt zich dit in heuse extremen. Zo holt een eerste categorie Amerikanen zich dagelijks al freshly squeezed fruitsap en water drinkend fit door Manhattan heen. Het zijn deze mensen die al yoga poserend de metro nemen, al billen opspannend de trappen op en af gaan en al joggend Central Park doorkruisen. Een andere categorie eet zich dan weer een vetlaag rond het hart, buik en billen en klaagt de fastfoodketens in de rechtszalen aan wegens “het veroorzaken van zwaarlijvigheid”. Ze zullen niet nalaten chips en pretzels bij elke sandwich te kraken, waarvan het beleg drie keer dikker dan het brood is. Andere extreme groeperingen zweren enkel bij rauwkost. Niets maar dan ook niets wordt gekookt, gebakken of opgewarmd, daar het verhitten van voeding de werking van de vitamines lamlegt. 


In het land van de eeuwige jeugd is eten dus een “hot topic”. Amerikanen informeren zich dan ook via honderden newsletters omtrent de nutritionele waarde van al hetgeen ze lekker vinden. De top 10 aan favoriete snacks blijkt bij nader onderzoek uiteindelijk niet zo gezond te zijn. Men leert er dan ook - tot grote teleurstelling - dat 1. cake en pretzels eigenlijk niet zo “light zijn en 2. vers fruit en groenten niet schadelijk voor de gezondheid zijn. “Hoe bedoel je, chips behoort niet tot de schijf van vijf?”


Omgaan met eten is een cultureel verschijnsel en zo vergaat het ook de tafelmanieren.


Ik herinner mijn eerste diner met een Amerikaan. Nippend aan een glas ijsgekoeld water observeer ik mijn tafelgenoot daar hij iets “anders” doet dan ik gewend ben. Er wordt met één hand gegeten. De linkerhand zal dan ook steevast mes en vork hanteren, de rechterhand ligt gewoon op de schoot te rusten. Er wordt hier met andere woorden effficiënt met calorieën omgegaan.


Als trage eter word ik dan ook frequent met een tweede cultuurverschil geconfronteerd. Zodra mijn tafelgenoot zijn maaltijd heeft beëindigd, wordt zijn leeg bord weggehaald. Ik laat hem weten dat dit met mijn “European background” als “onbeleefd” wordt bestempeld. Geen Belgisch restaurant zal hem dit nadoen. De verklaring klinkt echter heel aannemelijk. Het zou voor een dame als ik, die nog bezig is met de maaltijd te nuttigen, juist onbeleefd zijn om naar een leeggegeten bord te moeten kijken. Vanuit deze optiek is het inderdaad een hele andere story. Het hangt er maar van af vanuit welk cultureel oogpunt je dit euvel benadert, maar een ding is zeker: ketchup zal je niet snel op mijn frietjes zien belanden. Geef mij maar mayonaise!


 
More StoriesRead_Sample.html